Kritik Hastalarda Erken Dönem Serum Prealbumin Değişikliği 7. Gün Enteral Beslenme Tepkisini Öngörme Değeri Kazanır: Retrospektif Kohort Çalışması

Orijinal Araştırma Makalesi

Front. Nutr., 11 Kasım 2026

Bölüm: Klinik Beslenme

Cilt 13 – 2026 | https://doi.org/10.3389/fnut.2026.1983476

• HW

  Hui Wang

• CL

  Chengwei Lv

• TD

  Tingting Dong

• YZ

  Yun Zhao

• YZ

  Yuqian Zheng *

• Acil Yoğun Bakım Ünitesi, Xuzhou No. 1 People’s Hospital (Xuzhou Medical University’ye bağlı Xuzhou Municipal Hospital), Xuzhou, Jiangsu, Çin

Makale ölçütleri

Özet

Arka plan ve amaçlar:

Bir kez ölçülen serum prealbümin (PAB) değerleri, kritik hastalık sırasında güçlü şekilde iltihaplanma ve hastalık şiddeti tarafından etkilendiği için yorumlanması zordur. Enteral beslenmenin (EN) başlatılmasından sonra PAB’de görülen erken değişimlerin, operasyonel olarak tanımlanmış 7. gün EN yanıtıyla ilişkili olup olmadığını ve rutin olarak ulaşılabilir klinik değişkenlerin öngörü değerine katkı sağlayıp sağlamadığını inceledik.

Yöntem:

Bu tek merkezli retrospektif kohort çalışması, 341 kritik hastalıklı yetişkini taramıştır. Birinc kohort, temel değerlerde, 3. günde ve 7. günde PAB ölçümü yapılan 263 hastadan; genişletilmiş duyarlılık kohortu ise 7. gün PAB’ye bakılmaksızın temel değer ve 3. gün PAB’si ile 7. gün EN sonuçları belirlenebilen 271 hastadan oluşmaktadır. 7. gün EN yanıtı; enerji hedefinin en az %70 oranında karşılanması, protein teslimatinin ≥1,0 g/kg/gün olması, EN ile ilgili gastrointestinal (GI) kaynaklı kesintinin 24 saatten uzun olmaması ve değerlendirmeye kadar tamamlayıcı parenteral beslenmenin (PN) verilmemesi koşullarını gerektirmektedir. Çok değişkenli lojistik regresyon analizleri, bileşen bazlı analizler, işletme karakteristikleri eğrisi (ROC) analizleri, kalibrasyon, karar eğrisi analizi, kısıtlı kübik splinler ve 2.000 örneklemlilik bootstrap doğrulaması kullanılmıştır.

Sonuçlar:

İlk kohortta, 263 hastanın 154’ü (58,6%) yanıt veren olarak sınıflandırıldı. Gün-3 ΔPAB’deki her 10 mg/L’lik artış, yanıt verme olasılığının bağımsız olarak artmasıyla ilişkilendirildi (düzeltilmiş odds oranı 2,67, %95 güven aralığı [GA] 1,89–3,76; p < 0,001). Gün-3 ΔPAB’nin klinik modele eklenmesi, eğrinin altındaki alanı (AUC) 0,804’ten 0,869’a çıkardı (ΔAUC 0,065, bootstrap %95 GA 0,031–0,107; DeLong p < 0,001). Genişletilmiş kohortta karşılık gelen düzeltilmiş odds oranı 2,34 (1,72–3,19) olurken, AUC 0,783’ten 0,849’a yükseldi (ΔAUC 0,066; DeLong p = 0,001). Bileşen analizleri, enerji ve protein hedeflerine ulaşımla ilişkilendirme gösterdi; ancak uzun süreli gastrointestinal duraklatma ve ek parenteral beslenme için verilen tahminler bu olayların nadir olması nedeniyle belirsizdi.

Sonuç:

PAB’deki erken artış, Gün-7 EN yanıtıyla bağımsız olarak ilişkilendirildi ve rutin klinik, inflamatuar ve beslenme değişkenlerinin ötesinde iyileşmiş bir tahmin gücü sağladı. Gün-3 ΔPAB, beslenme durumunu gösteren tek başına bir işaret olarak değil, tamamlayıcı dinamik bir sinyal olarak yorumlanmalı ve dış validasyon gereklidir.

1 Giriş

Kritik hastalık, inflamatuar yanıt, endokrin stres, değişmiş substrat kullanımı ve hızlanmış protein katabolizmasına yol açar. Güncel Avrupa ve Kuzey Amerikan rehberleri, ağızdan beslenmenin mümkün olmadığı durumlarda erken ve kademeli olarak enteral beslenmeyi (EN) önermektedir ( 1 , 2 ). Beslenmenin dozu ve yolu, klinik evrim ilerledikçe yeniden değerlendirilmelidir ( 3 , 4 ). Yalnızca reçete, bir hastanın EN aldığını veya buna tolerans gösterdiğini doğrulamaz. Beslenme; hemodinamik stabilite, metabolik evrim ve gastrointestinal fonksiyonla uyumlu olmalıdır ( 5 , 6 ). Gözlemsel çalışmalar, yoğun bakımda ve sonrasında gerçekleşen gerçek enerji ve protein teslimiyetinde geniş değişkenlik olduğunu da göstermiştir ( 7 , 8 ). Bu veriler, yalnızca reçeteye güvenmek yerine teslim edilen beslenmenin erken şekilde izlenmesini desteklemektedir.

Gastrointestinal dayanıksızlık, yeterli EN veriliminin başlıca nedenlerinden biridir ancak değerlendirmesi hâlâ tutarlı değildir. Güncel tanımlamalar, izole gastrointestinal belirtileri klinik açıdan önemli beslenme başarısızlığından ayırmaktadır ( 9 ). İleriye dönük çalışmalar, gastrointestinal disfonksiyonun yaygın olduğunu ve daha uzun yoğun bakımda kalma süreleri ile daha uzun süreli mekanik ventilasyonla ilişkili olabileceğini göstermiştir ( 10 ). Çok merkezli çalışmalar da şiddet değerlendirmesini standartlaştırmaya çalışmıştır ( 11 ). Son derlemeler, EN dayanıksızlığının belirleyicileri olarak hastalık şiddeti, organ desteği ve beslenmeyle ilişkili faktörleri ortaya koymuştur ( 12 , 13 ). Bu nedenle erken yanıt değerlendirmesi, hem verilen beslemeyi hem de gastrointestinal dayanıksızlığı dikkate almalıdır.

Serum prealbümin (PAB), ayrıca transtiretin olarak da bilinir, ucuzdur ve tekrar tekrar ölçülebilir. Tek bir PAB değeri, beslenme durumunun doğrudan bir ölçümü olarak yorumlanmamalıdır; çünkü visseral proteinler akut hastalık sırasında öncelikle iltihabı ve hastalık şiddetini yansıtır ( 14 ). Bu nedenle iltihabi kovaryant olarak birincil unsur olarak C-reaktif protein (CRP) seçilmiştir; rutin olarak ölçülür, PAB örneklemeyle zaman olarak uyumludur ve sistemik iltihabın dinamik bir göstergesini sağlar. Temel CRP ve 3. gün ΔCRP için düzeltme, ΔPAB’nin prognoz değerin eşzamanlı iltihabi değişikliklerden bağımsız olup olmadığını test etmeyi amaçlamıştır. Seri PAB değişiklikleri, ICU hastalarında enerji ve protein alımı ile ölüm oranlarıyla ilişkili bulunmuştur ( 15–18 ); ancak erken ΔPAB’nin hastalık şiddeti, iltihap ve verilen beslemenin ötesinde öngörü yararına katıp katmadığı hâlâ belirsizdir.

Gün-3’te PAB’de gözlemlenen değişimin (Gün-3 ΔPAB), yoğun bakımdaki yetişkinlerde operasyonel olarak tanımlanan Gün-7 EN yanıtından bağımsız olarak ilişkili olup olmadığını değerlendirdik. Bu çalışmada, EN tolere edilememesi gastrointestinal belirtileri ya da gastrointestinal kökenli beslenme kesintisini; EN yanıtı ise besin teslimi, tolerans ve tamamlayıcı PN’den muafiyeti içeren daha kapsamlı, çalışmaya özgü bileşik bir tanımdır. Ayırt ediciliği, kalibrasyonu, klinik yararlıyı, doz–yanıt ilişkisini, bileşenlere özgü ilişkileri ve iç geçerliliği değerlendirdik ve ayrıca Gün-7 PAB’si gerekmeyen genişletilmiş bir kohortta seçim yanlılığını inceledik.

2 Gereç ve yöntemler

2.1 Çalışma tasarımı ve etik onay

Bu retrospektif kohort çalışması, aynı zamanda Xuzhou Tıp Üniversitesi’ne bağlı Xuzhou Belediye Hastanesi olarak da bilinen Xuzhou 1. Devlet Hastanesi’nin yetişkin ICU’sunda yürütüldü. Ocak 2021 ile Aralık 2024 arasında EN alan ardışık yoğun bakımdaki yetişkinler taramaya alındı. Klinik ve beslenme tedavileri tedavi eden ICU ekibi tarafından belirlendi; çalışma protokolü bir müdahale atamadı. Raporlama Epidemolojide Gözlemsel Çalışmaların Raporlanmasının Güçlendirilmesi ifadesine ( 19 ) uygun şekilde gerçekleştirildi.

Çalışma, Xuzhou 1. Devlet Hastanesi Tıp Etik Komitesi tarafından onaylandı (onay no. xyyll[2025]131). Komite, çalışma rutin olarak toplanan ve kimliği kaldırılmış klinik veriler kullandığı için bireysel aydınlatılmış onay gerekliliğini kaldırdı. Çalışma, Helsinki Dekları ve geçerli kurumsal gerekliliklere uygun olarak yürütüldü.

2.2 Katılımcılar

Hastalar taramaya dahil edilebilmek için en az 18 yaşında olmalı, yetişkin ICU’ya yatırılmış olmalı, ICU’ya girişten itibaren 72 saat içinde EN başlanmış olmalı, temel ve 3. gün PAB ölçümlerine sahip olmalı ve 7. gün sonucunu belirlemek için yeterli beslenme ve klinik veriye sahip olmalıdır. Birincil kohort’a ek olarak, önceden tanımlanmış longitudinal biyomarker analizlerini desteklemek için 7. gün PAB ölçümüne de ihtiyaç vardı. Bu ek gereksinimden kaynaklanabilecek seçim ve hayatta kalma yanlıklarını ele almak için, genişletilmiş duyarlılık kohort’u; 7. gün PAB kullanılabilirliğinden bağımsız olarak, aksi halde uygun aday olan ve 7. gün EN sonuçları belirlenebilen hastaları dahil etti.

Önceden tanımlanmış hariç tutma kriterleri; 72 saatten kısa ICU kalışı, ilgili analiz kohort’u için gerekli eksik PAB verisi, akut yetmezlik veya ciddi/son evre karaciğer hastalığı, kronik renal replasman tedavisi gerektiren bakım diyalizi veya önceden var olan son evre böbrek hastalığı, EN başlandıktan sonra 3 gün içinde PN ağırlıklı desteğe dönüşüm, sonucun yeniden oluşturulmasını veya modelleyicileri tahmin etmeyi engelleyen yetersiz veri ve aynı hastaneye yatış sırasında tekrarlayan uygun ICU başvurularıydı. Kriterlerin örtüştüğü durumlarda birincil neden hiyerarşisi kullanıldı. Zaten başka bir birincil nedenden dolayı hariç tutulan kayıtlar arasında altı tekrarlayan giriş vardı; her iki analiz kohort’unda da tekrarlayan giriş kalmadı.

2.3 Klinik değişkenler ve vücut ağırlığı tanımları

Demografik, tanısal, organ desteği, laboratuvar ve sonuç verileri elektronik tıbbi kayıttan alındı. Akut Fizyolojik ve Kronik Sağlık Değerlendirmesi II (APACHE II) ve Sıralı Organ Yetersizliği Değerlendirmesi (SOFA) skorları, ICU’ya yatıştan sonraki ilk 24 saat içindeki en anormal değerlerden hesaplandı. Modifiye Edilmiş Kritik Bakım Beslenme Riski (mNUTRIC) skoru, aynı temel dönemde mevcut olan değişkenlerden hesaplandı; sürekli formu birinci modelde kullanılırken, betimleyici analizler ve alt grup analizleri için ≥5 olan bir mNUTRIC skoru kullanıldı. Mekanik ventilasyon ve vazopressor desteği, EN başladığıandaki tedavi durumuyla tanımlandı. Erken EN, ICU’ya yatıştan itibaren 48 saat içinde başlatma olarak tanımlandı. Değişken tanımları ve kodlaması Ek Tablo S1’de sunulmuştur; ek betimleyici, duyarlılık, doğrulama ve grafiksel sonuçlar Ek Tablolar S2–S9 ve Ek Şekiller S1–S3’te sunulmuştur.

Analitik veritabanı, kütle indeksi (BMI) ve ağırlık-normalize enerji ve protein verilmesinde kullanılan klinik vücut ağırlığını içeriyordu. Kaydedilen değerin gerçek, kuru, ideal ya da düzeltilmiş ağırlığı temsil edip etmediğini belirleyen ayrı bir gösterici içermiyordu. Buna göre, sonradan bir ağırlık kategorisi ataması yapılmadı ya da hastaya özgü beslenme hedefleri yeniden hesaplanmadı.

2.4 Enteral beslenme protokolü ve besin verilmesi

Beslenme yönetimi, tedavi eden ICU ekibi tarafından bireyselleştirildi ve güncel Avrupa Klinik Beslenme ve Metabolizma Derneği (ESPEN) ve Amerikan Parenteral ve Enteral Beslenme Derneği (ASPEN) yönergeleriyle aydınlatıldı. Çalışma gözlemseldi ve bir beslenme rejimi atamadı. Analytik veritabanı, EN zamanlamasını, kaydedilen ağırlık-normalize enerji ve protein verilmesini, kaydedilen 7. gün enerji-hedef-uygulama yüzdesini, gastrointestinal kesintileri ve destekleyici PN kullanımını içeriyordu; her bir yatak başı beslenme ayarını ya da formül seçimini yeniden inşa etmek için yeterli ayrıntıyı içermiyordu.

Enerji ve protein hedefleri, klinik beslenme kaydına同期 kaydedilen hedeflerdi. Bu analizde kaydedilen verilmiş enerji (kcal/kg/gün), verilmiş protein (g/kg/gün) ve kaydedilen 7. gün enerji-hedef-uygulama yüzdesi kullanıldı; hedefler geriye dönük olarak yeniden hesaplanmadı. 3. gün verilmesi, EN başlangıcından sonraki üçüncü 24 saatlik dönemi; 7. gün verilmesi ise sonuç değerlendirmesinden önceki 24 saati temsil etti. Veritabanı ayrı bir reçete-hedef değeri veya ağırlık-kategorisi bayrağı saklamadığı için, kesin hedef denklemi ve gerçek/kurular/ideal/ayarlanmış-ağırlık kuralının doğrulanması kurumsal beslenme protokolüne dayanmaktadır.

2.5 Gastrointestinal hoşlanmama, kesintiler ve parenteral beslenme

Gastrointestinal hoşlanmama, aşağıdakilerden herhangi birinin varlığıyla tanımlandı: klinik olarak belgilenen beslenmeye bağlı kusma veya reflü, 24 saat içinde en az üç gevşek veya sıvı dışkılama, EN modifikasyonu gerektiren yeni veya ilerleyen abdominal şişkinlik, belgilenen ileus veya klinik açıdan anlamlı dismotilite ya da değerlendirildiğinde yüksek gastrik rezidüel hacim. Bu operasyonel tanımlar, yayılmış bakım hastaları beslenme-hoşlanmama terminolojisinden ( 9 ) ve kurumsal protokole uyarlandı. Gastrik rezidüel hacim rutin olarak izlenmedi; hoşlanmama şüphesi nedeniyle ölçüldüğünde, 6 saat içinde kümülatif 500 mL’den hacim yüksek sayıldı. Şiddetli gastrointestinal hoşlanmama, EN’yi 24 saatten fazla ardışık süreyle kesen hoşlanmama olarak tanımlandı.

24 saatten uzun süren herhangi bir EN kesintisi gastrointestinal intolerans, hemodinamik istikrarsızlık, bir işlem veya ameliyat, hava yolu yönetimi, besleme tüpü disfonksiyonu, tanısal görüntüleme veya belgelenmiş başka bir neden olarak kaydedildi ve kategorilendirildi. Yalnızca gastrointestinal kökenli kesintiler, birincil sonucun gastrointestinal yetersizlik bileşenine katkıda bulundu. Şüpheli intolerans, hemodinamik istikrarsızlık, obstrüksiyon, intestinal iskem, kabızlık, elektrolit bozuklukları ve ilaçla ilişkili dismotilite değerlendirmesini tetikledi; klinik uygunluk durumunda prokinetik tedavi veya pilor arkası besleme kullanıldı.

PN baskın desteği, EN başlangıcından sonraki ilk 72 saat içinde en az 24 saat boyunca reçete edilen besin enerjisinin yüzde 50’sinden fazlasını sağlayan resmi PN olarak tanımlandı ve bir hariç tutma kriteriydi. Ek PN, EN’in tek başına yetersiz olması nedeniyle devam eden EN’e ek olarak en az 24 saat boyunca amino asit, glukoz ve/veya lipit sağlayan resmi PN olarak tanımlandı. Gün-7 değerlendirmesi tamamlanmadan önce başlatılan ek PN, tedavi yanıtı olmama olarak değerlendirildi.

2.6 Biyomarker ölçümleri

Temel PAB, C-reaktif protein (CRP) ve albumin, preceding 24 saat içinde EN başlangıcına en yakın ölçümlerdi. Gün-3 ve Gün-7 PAB ve CRP sırasıyla EN başlangıcından sonra 72 ± 12 saat ve 168 ± 24 saat içinde ölçüldü. Belirli bir pencere içinde birden fazla ölçüm mevcut olduğunda, hedef saate en yakın değer kullanıldı. Serum PAB ve CRP, hastane laboratuvar merkezinde AU5800 otomatik kimya analizörü (Beckman Coulter, Brea, CA, USA) üzerinde imünoturbidimetri ile ölçüldü. Laboratuvar tarafından yayılan PAB ve CRP değerleri mg/L biriminde kaydedildi. Laboratuvar, analizör uyarıları, girişim veya aralık dışı değerler oluştuğinde rutin iç kalite kontrolü ve tekrarlı测试 uyguladı; son yayılan değer analiz edildi. Gün-3 ΔPAB ve ΔCRP, Gün-3 değerlerinden temel değerlerin çıkarılmasıyla hesaplandı.

Birincil biyomarker, Gün-3 ΔPAB olarak hesaplanan ve Gün-3 PAB ile temel PAB arasındaki farktan oluşuyordu. İkincil dinamik ölçümler Gün-3 ΔCRP ve Gün-7 ΔCRP olmak üzere, her biri ilgili takibi PAB artışı, negatif bir ΔCRP değeri CRP’deki düşüşü gösteriyordu. Gün-3 ΔPAB birincil analizde sürekli değişken olarak korundu.

2.7 Sonuçlar

Birincil sonuç, önceden tanımlanmış ve araştırmacı tarafından tanımlanmış Gün-7 EN yanıtıydı. Bir yanıt veren, dört kriterin tamamını karşıladı: Gün-7 enerji hedefine %70’ten fazla ulaşım; Gün-7 protein teslimi ≥1,0 g/kg/gün; 24 saatten uzun süreli gastrointestinal EN kesintisi yok; ve Gün-7 değerlendirmenin tamamlanmasından önce supplemental PN yok. Teslim eşiği, ESPEN/ASPEN kılavuzları bağlamında ( 1 , 2 ) tam doz beslenme yerine, kademeli erken beslenme sırasında klinik açıdan anlamlı kısmi başarıyı temsil edecek şekilde belirlendi. Tolerans ve PN bileşenleri, görünen hedef ulaşımının klinik açıdan önemli beslenme başarısızlığını veya destekleyici beslenmeyi maskelemesini önlemek için dahil edildi. Bu pragmatik bileşik, geçerli bir tanımsal altın standart değildir. Bu nedenle her bileşen ayrı ayrı analiz edildi.

İkincil sonuçlar ICU ve hastane kalış süresi, mekanik ventilasyon hastaları arasında invaziv mekanik ventilasyon süresi, hastanede kazanılan enfeksiyonlar, ICU mortalitesi ve 28 günlük tüm nedenlere bağlı mortaliteydi. Hastanede kazanılan enfeksiyonlar, girişte mevcut olmayan veya kuluksakta olmayan yeni bir enfeksiyonun kanıtını ve kabul edilen bölgeye özgü klinik, mikrobiyolojik, laboratuvar ve/veya görüntüleme kriterlerinin yerine getirilmesini gerektirdi. Gün 28’e kadar hayatta kalma, elektronik tıbbi kayıt, kurumsal takip sistemi, poliklinik kayıtları veya erken taburculuk durumunda belgelenmiş telefon takibi aracılığıyla doğrulandı.

2.8 İstatistiksel analiz

Analizler R 4.5.2 sürümü kullanılarak gerçekleştirildi. Yaklaşık olarak normal dağılan değişkenler ortalama ± standart sapma (SS) olarak sunulmuş ve Welch bağımsız örneklem t-testi ile karşılaştırıldı. Çarpık değişkenler medyan (çeyrekler arası aralık [ÇAA]) olarak verilmiş ve Mann-Whitney U testi ile karşılaştırıldı. Kategorik değişkenler n (%) olarak raporlanmış ve ki-kare testi veya Fisher kesin testi ile karşılaştırıldı. Grup ayrımını betimlemek için standartlaştırılmış ortalama farkları raporlandı. Tüm testler iki yönlüydü; 0,05’ten küçük p-değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi ve 0,001’in altındaki değerler p < 0,001 olarak sunuldu.

Boyutsal PAB eğrileri, kategorik zaman, EN-yanıt grubu, etkileşimleri ve hastaya özgü rastgele kesim içeren lineer karma etkili model kullanılarak analiz edildi. Marjinal ortalama değerler ve %95 güvenirlik aralıkları (GAA) hesaplandı ve başlıca test olarak zaman-grub etkileşimi kullanıldı. CRP eğrileri, model tanıları gerekli gördüğünde logaritmik ölçek üzerinde analiz edildi. Spearman rank korelasyonu, Gün-3 ΔPAB ile Gün-7 enerji hedefine ulaşma ve Gün-7 ΔCRP arasındaki ilişkileri nicelendirdi.

İkili sonuç, yanıtveren = 1 olarak kodlandı. Yorducular klinik alana göre önceden belirlendi ve 3. güne kadar kullanılabilir durumdaydı. Sürekliliğe sahip mNUTRIC skoru, temel beslenme riskini ve hastalık şiddetini temsil etti; erken EN ve gerçek 3. gün enerji teslimi beslenme maruz kalmasını; mekanik ventilasyon ve vazopressor desteği organ desteğini; temel CRP ve 3. gün ΔCRP iltihabı; ve temel PAB ise biyomarker seylini temele koydu. APACHE II ve SOFA skorları, örtüşen şiddet bilgisini önlemek için mNUTRIC ile birlikte modele alınmadı. Model 0 yalnızca 3. gün ΔPAB’yi içeriyordu. Model 1, yukarıda betimlenen sekiz değişkeni; Model 2 ise 3. gün ΔPAB’yi ekledi. Alternatif bir referans modeli, mNUTRIC yerine yaş ve SOFA’yı kullanarak ardından ΔPAB’yi tekrar ekledi. ΔPAB ve CRP, 10 mg/L’lik artış başına ifade edildi. Geleneksel tasarım-matrisi varyans enflasyon faktörleri (VIF’ler), her bir yorducunun geri kalan yorducular üzerinde regresyonu yapılarak 1/(1 − R²) olarak hesaplandı; otomatik basamaklı seçim kullanılmadı ( 21 ).

Fonksiyonel biçimi değerlendirmek için 5., 35., 65. ve 95. yüzdeliklerde düğüm noktalarıyla sınırlı kübik spline kullanıldı. Ayırt edicilik, 95% IG ile AUC üzerinden özetlendi. İç içe AUC’ler DeLong yöntemiyle karşılaştırıldı ( 22 ) ve ΔAUC için eşleştirilmiş 2.000 örneklemlilik bootstrap IG’si hesaplandı. Dahili validasyon, iyimserlik-düzeltilmiş AUC, kalibrasyon eğimi ve Brier skorunu tahmin etmek için 2.000 bootstrap örneklemliliği kullandı. Görünür kalibrasyon grafiksel olarak değerlendirildi ve karar eğrisi analizi net faydayı değerlendirdi ( 23 ). Bileşen-specifik lojistik modeller, Model-2 düzeltme kümesini kullandı; gastrointestinal kesinti ve tamamlayıcı PN bileşenleri için olay başarısızlıları nadir olduğundan önyargı-azaltıcı lojistik regresyon analizi kullanıldı.

Duyarlılık analizleri, alternatif yaş-plus-SOFA referans modelini, tam vaka ve uç değer analizlerini ve Day-7 PAB gereksinimini gevşleterek taban ve Day-3 PAB’yi, belirlenebilir Day-7 sonuç bileşenlerini ve tam model kovaryantlarını koruyan genişletilmiş bir kohortu içermektedir. Day-7 biyomarker iz analizleri, Day-7 PAB ölçümü olan 263 hast ile sınırlı kalmıştır. Model değişkenleri tam olduğu için çoklu implemantasyon yapılmamıştır. Önceden tanımlanan alt grup analizleri keşif niteliğindedir.

3 Bulgular

3.1 Hasta seçimi ve taban özellikleri

341 tarama kaydı arasında, birincil neden hiyerarşisine göre 78’i hariç tutuldu: ICU kalış süresi <72 s (n = 23), birincil kohort için tam olmayan dizisel PAB verileri (n = 18), şiddetli veya son evre karaciğer hastalığı (n = 15), bakım diyalizi (n = 12) ve 3 gün içinde PN baskılı destek (n = 10). Beş kayıt birden fazla hariç tutma kriterini karşılıyordu. Altı tekrar hastaneye yatış, başka bir birincil nedenle zaten hariç tutulan kayıtlar arasındaydı ve analitik kohortlarda hiçbiri kalmadı. Birincil kohort 263 hastadan oluşuyordu (154 yanıt veren ve 109 yanıt vermeyen). Tam olmayan dizisel PAB nedeniyle hariç tutulan 18 kayıttan 8’i taban ve Day-3 PAB ölçümü, tam Day-7 sonuç bileşenleri ve tam model kovaryantlarına sahipti; bunların eklenmesi 271 hastalık (158 yanıt veren ve 113 yanıt vermeyen) genişletilmiş bir duyarlılık kohortu sağladı (Şekil 1A).

Şekil 1

Taban özellikleri Tablo 1’de gösterilmektedir. Ortalama yaş 64,51 ± 11,91 yıldı ve 168 hast (%63,9) erkekti. Yaş, cinsiyet, VKI, yatış tipi, taban albumin ve taban PAB gruplar arasında benzerdi. Yanıt vermeyenlerde sepsis veya septik şok (%54,1’a karşı %40,9; p = 0,034), mekanik ventilasyon (%65,1’a karşı %51,9; p = 0,033) ve vazopressor desteği (%51,4’a karşı %37,7; p = 0,027) daha sık görülüyor ve daha yüksek APACHE II, SOFA ve sürekli mNUTRIC skorlarına sahipti. Erken EN, yanıt verenler arasında daha yaygındı (%83,8’a karşı %68,8; p = 0,004).

Tablo 1

Çalışma kohortunun bazal karakteristikleri.

Değerler uygun olduğunda ortalama ± SD, medyan (IQR) veya n (%) olarak sunulmuştur. p-değerleri veri türü ve dağılımına göre Welch t-testi, Mann–Whitney U-testi, ki-kare testi veya Fisher kesin testi kullanılarak hesaplanmıştır. APACHE II, Akut Fizyoloji ve Kronik Sağlık Değerlendirmesi II; BMI, kütle indeksi; CRP, C-reaktif protein; EN, enteral beslenme; ICU, yoğun bakım ünitesi; IQR, çeyrekler arası menzil; mNUTRIC, Yoğun Bakımdaki Hastalarda Değiştirilmiş Beslenme Riski; PAB, prealbumin; SD, standart sapma; SMD, standartlaştırılmış ortalama fark; SOFA, Sıralı Organ Yetersizliği Değerlendirmesi.

3.2 Besin öğesi teslimi ve biyokimyasal seyir

Besin öğesi teslimi ve sıralı biyokimyasal ölçümler Tablo 2’de özetlenmiştir. 3. günde yanıt verenler daha fazla enerji (16,59 ± 2,53’e karşı 14,01 ± 2,40 kcal/kg/gün; p < 0,001) ve protein (0,79 ± 0,13’e karşı 0,68 ± 0,11 g/kg/gün; p < 0,001) almıştır. 7. günde enerji hedefine ulaşım yanıt verenlerde medyan 80,35% (IQR: 76,12–85,52) ve yanıt vermeyenlerde 60,10% (IQR 55,20–65,30) olarak bulunmuştur (p < 0,001). Herhangi bir gastrointestinal intolerans sırasıyla hastaların 18,2 ve 42,2%’inde görülmüştür (p < 0,001); 24 saatten uzun süren gastrointestinal kökenli kesinti sırasıyla 0 ve 10,1%’inde görülmüştür (p < 0,001).

Tablo 2

Enteral beslenme yanıtına göre beslenme teslimi ve biyokimyasal dinamikler.

Değerler uygun şekilde ortalamaya ± SD, medyan (IQR) veya n (%) olarak sunulmuştur. Δ değerleri, takip değeri ile başlangıç değeri arasındaki fark olarak hesaplanmıştır. CRP, C-reaktif protein; EN, enteral beslenme; GI, gastrointestinal; IQR, çeyrekler arası menzil; PAB, prealbumin; PN, parenteral beslenme; SD, standart sapma; SMD, standartlaştırılmış ortalama farkı.

Başlangıç PAB’si yanıt veren ve vermeyenler arasında farklılık göstermemiştir (130,97 ± 25,06 ile 128,13 ± 24,98 mg/L; p = 0,365). PAB her iki grupta da artmış, 3. gün ve 7. günde daha belirgin ayrışma gözlenmiştir. Tahmini 7. gün marjinal ortalamalar sırasıyla 170,99 mg/L (95% GI 166,57–175,40) ve 147,45 mg/L (95% GI 142,20–152,70) olup, zaman-yanıt etkileşimi anlamlıdır (p < 0,001; Şekil 1B). 3. gün ΔPAB yanıt verenlerde 21,65 ± 11,05 mg/L ve yanıt vermeyenlerde 8,04 ± 10,93 mg/L olarak bulunmuştur (p < 0,001).

Erken biyokimyasal değişiklikler ve korelasyonları Şekil 2’de gösterilmektedir. Gün-3 ΔPAB, Gün-7 enerji hedefine ulaşma ile pozitif (Spearman ρ = 0,40; p < 0,001) ve Gün-7 ΔCRP ile zayıf ve ters yönde (ρ = −0,16; p = 0,011) ilişkilidir. Yanıt verenlerde de Gün 3’e kadar CRP’de daha büyük ortalama azalma gözlemlenmiştir (−21,63 ± 20,23 ile −5,57 ± 21,27 mg/L; p < 0,001). Boylam CRP seyirleri gruplar arasında farklılık göstermiştir (etkileşim için p <0,001; Ek Şekil S1).

Şekil 2

3.3 Gün-7 enterál beslenme yanıtı ile çok değişkenli ilişki

Aday değişkenler için tek değişkenli karşılaştırmalar Ek Tablo S2’de sunulmaktadır. Düzeltilmemiş Gün-3 ΔPAB modelinde, her 10 mg/L’lik artış, yanıt için 3,18 odds oranı (OR) ile ilişkilidir (95% GI 2,33–4,35; p < 0,001). Klinik modelde ise daha yüksek Gün-3 enerji verilmesi ve Gün-3 CRP düzeyindeki daha büyük azalma yanıt ile ilişkilidir.

Gün-3 ΔPAB, klinik modele eklendikten sonra 10 mg/L’lik artış başına düzeltilmiş OR’si 2,67 olmuştur (95% GI 1,89–3,76; p < 0,001; Tablo 3 ve Şekil 3). Gün-3 EN enerji verilmesi yanıt ile anlamlı şekilde ilişkili kalmıştır (1 kcal/kg/day’lik artış başına düzeltilmiş OR 1,38, 95% GI 1,17–1,62; p < 0,001). Konvansiyonel tasarım-matrisi VIF değerleri 1,05 ile 1,54 arasında değişmiş ve anlamlı çoklu bağlantılığa dair bir kanıt vermemiştir (Ek Tablo S7).

Tablo 3

Enteral beslenme yanıtı için çok değişkenli lojistik regresyon modelleri.

Odds oranları 95% güvenirlik aralıkları ile bildirilmektedir. Model 2, önceden belirlenen klinik modeli ile 3. gün ΔPAB’yi içermektedir. CI, güvenirlik aralığı; CRP, C-reaktif protein; EN, enteral beslenme; mNUTRIC, kritik hastalardaki beslenme riskinin değiştirilmiş formu; OR, odds oranı; PAB, prealbümin.

Şekil 3

3.4 Ayırt edicilik ve artan prediktif değer

Yalnızca 3. gün ΔPAB, 0.819 AUC değerine sahipti (95% CI 0.768–0.870); buna karşılık temel PAB için bu değer 0.522, temel CRP için 0.594 ve mNUTRIC skoru için 0.594 olarak bulundu (Tablo 4 ve Şekil 4A). Kohorttan elde edilen keşif amaçlı 3. gün ΔPAB eşik değeri 15.15 mg/L idi; duyarlılık 74.0%, özgüllük ise 78.9% olarak hesaplandı.

Tablo 4

Ayırımcılık performansı ve artan prediktif değer.

AUC değerleri 95% güven aralıkları ile bildirilmektedir. ΔAUC satırı, klinik artı ΔPAB modelini klinik model ile karşılaştırmaktadır. AUC, alıcı işletme karakteristik eğrisi altındaki alan; GA, güven aralığı; CRP, C-reaktif protein; mNUTRIC, kritik hastalardaki değiştirilmiş beslenme riski; PAB, prealbümin.

Şekil 4

Birincil klinik model, görünür AUC değeri 0.804 (95% IG 0.752–0.857) olarak bulundu; 3. gün ΔPAB eklenmesi görünür AUC değerini 0.869’a (0.826–0.912) çıkardı ve ΔAUC 0.065 (bootstrap 95% IG 0.031–0.107; DeLong p < 0.001) elde edildi. 2. model için 2.000 örneklemlilik iyileştirme düzeltmesi sonucunda AUC 0.849, kalibrasyon eğimi kesimi 0.008, kalibrasyon eğimi 0.875 ve Brier skoru 0.158 olarak hesaplandı. Yaş ve SOFA skoru kullanan alternatif referans modelinde, ΔPAB eklenmeden önceki görünür AUC 0.802 iken, eklenmesinden sonra 0.871’e çıktı (ΔAUC 0.069, bootstrap 95% IG 0.030–0.110; DeLong p < 0.001; Tablo 4; Ek Tablolar S6 ve S9).

3.5 Kalibrasyon, klinik yarar ve doz–tepki ilişkisi

Klinik artı ΔPAB modeli için Brier skoru 0.144, görünür kalibrasyon eğimi kesimi 0.00 ve görünür kalibrasyon eğimi 1.00 olarak bulundu. 2.000 örneklemlilik bootstrap iç validasyonu, iyileştirme düzeltmeli AUC değerini 0.848 olarak verdi. 3. gün ΔPAB içeren model, 0.20–0.70 aralığında eşik olasılığı boyunca klinik modele göre daha yüksek net yarar sağladı. Sınırlı kübik eğri analizi, 3. gün ΔPAB ile tepki arasında genel bir ilişkiyi destekledi (genel ilişki p değeri <0.001) ve doğrusallıktan sapma kanıtı bulunamadı (doğrusal olmama p değeri = 0.313; Şekil 5).

Şekil 5

3.6 İkincil klinik sonuçlar

Tepki veren hastaların YoCU kalış süresi (medyan 11.85’e karşı 15.00 gün), hastane kalış süresi (16.30’a karşı 19.80 gün) ve mekanik ventilasyon altındaki hastalarda ventilasyon süresi (7.35’e karşı 10.10 gün) daha kısaydı; tüm p < 0.001. Hastanede kazanılan enfeksiyonların (%17.5’a karşı %33.9; p = 0.002), YoCU mortalitesinin (%11.0’a karşı %23.9; p = 0.006) ve 28 günlük tüm nedenlere bağlı mortalitenin (%13.6’a karşı %30.3; p < 0.001) da tepki verenlerde daha düşük olduğu bulundu (Tablo 5). Bu düzeltilmemiş ikincil karşılaştırmalar, tepki durumu ile ilişkileri tanımlar ve PAB değişiminin veya EN tepkisinin nedensel etkilerini kanıtlamaz.

Tablo 5

Enteral beslenme yanıtına göre kısa süreli klinik sonuçlar.

Değerler uygun şekilde medyan (IQR) veya n (%) olarak sunulmuştur. Mekanik ventilasyon süresi yalnızca mekanik olarak ventile edilen hastalar arasında özetlenmiştir. Bu sonuçlar ikinciklinik sonuçlardır ve PAB değişiminin neden-sonuç etkileri yerine enteral beslenme yanıtıyla ilişkili olarak yorumlanmalıdır. YBÜ, yoğun bakım ünitesi; IQR, çeyrekler arası aralık; MV, mekanik ventilasyon; PAB, prealbümin; SMD, standartlanmış ortalamalar farkı.

3.7 Bileşen, duyarlılık ve alt grup analizleri

Bileşen bazında düzeltilmiş analizlerde, 3. gün ΔPAB ile enerji hedefine ulaşım ≥%70 (10 mg/L artış başına OR 2.22, %95 IG 1.65–3.08; p < 0.001) ve protein teslimatı ≥1.0 mg/kg/gün (OR 1.85, 1.40–2.51; p < 0.001) arasında ilişki bulundu. Yanlışlık azaltılmış tahminler, gastrointestinal kökenli kesinti olmaması (OR 1.30, 0.81–2.09; p = 0.285; 11 olay hatası) ve tamamlayıcı PN olmaması (OR 1.10, 0.57–2.15; p = 0.770; 4 olay hatası) için belirsizdi. Böylece bileşik ilişki başlıca teslimat bileşenleri tarafından belirlenirken, iki nadir bileşen hakkında kesin sonuç çıkarabilmek için yeterli olay sayısı bulunmuyordu (Ek Tablo S5).

Genişletilmiş 271 hastalık kohortta, 3. gün ΔPAB için düzeltilmiş OR 2.34 idi (%95 IG 1.72–3.19; p < 0.001). ΔPAB eklendikten sonra gözlenen AUC 0.783’ten 0.849’a yükseldi (ΔAUC 0.066, bootstrap %95 IG 0.030–0.107; DeLong p = 0.001). İyimserlik düzeltmeli Model-2 performansı 0.827 AUC, −0.002 kalibrasyon kesimi, 0.875 kalibrasyon eğimi ve 0.169 Brier skoru verdi. Alternatif genişletilmiş model, AUC’de 0.780’den 0.852’e benzer bir gözlenen artış gösterdi (Ek Tablolar S8, S9). Diğer hassaslık ve alt grup tahminleri yön açısından tutarlı kaldı (Ek Tablolar S3, S4; Ek Şekiller S2, S3).

4 Tartışma

4.1 Ana bulgular

Bu kohortta, erken ΔPAB; taban PAB, beslenme riski, organ desteği, inflamatör durum ve erken dönemde gerçekleşen gerçek enerji teslimatının ötesinde prognostik bilgi sağladı. Bu bulgu, 7. gün PAB ölçümünü gerektirmeyen genişletilmiş bir kohortta ve yaş-plus-SOFA içeren alternatif bir referans modelinde korundu. Bileşen analizleri, ilişkinin enerji ve protein hedefine ulaşım açısından en belirgin olduğunu; sık görülmeyen gastrointestinal kesinti ve tamamlayıcı PN olaylarının bu bileşenler için belirsizliği sınırladığını gösterdi.

4.2 Dinamik prealbuminin yorumlanması

Bu bulgular, PAB’nin bağımsız bir beslenme durumu göstergesi olarak yeniden değerlendirilmesi şeklinde yorumlanmamalıdır. Visseral protein konsantrasyonları sistemik inflamasyon sırasında değişen hepatik sentez, artmış kılcal damar geçirgenliği ve sıvı yeniden dağılımı nedeniyle düşer; ayrıca sıvı dengesi ve organ disfonksiyonu tarafından da etkilenebilirler ( 14 ). Yoğun bakım ünitelerinde laboratuvar değerlendirmesine dair güncel bir derleme de biyokimyasal değerlerin klinik ve inflamatuvar bağlamla bütünleştirilmesini vurgulamaktadır ( 24 ). Kohortumuzda PAB konsantrasyonlarında temel farkın olmaması, bu sınırlamalarla uyumludur.

Dinamik sinyal, beslenmeye özgü bir biyomarker yerine, gelişen klinik tablonun bütünleştirilmiş bir göstergesi olarak en iyi şekilde yorumlanır. Daha iyi beslenme toleransı daha az kesinti ve daha yüksek besin teslimi sağlar; enfeksiyon veya organ disfonksiyonundaki iyileşme PAB sentezinin inflamatuvar baskılanmasını azaltabilir; ve substrat erişilebilirliği hepatik protein sentezini destekleyebilir. Referans model bu alanları mNUTRIC skoru, organ desteği, erken EN, gerçek 3. gün enerji teslimi, temel PAB ve temel/dinamik CRP düzeyleri üzerinden haritalamıştır. Yine de, ölçülmeyen sıvı dengesi, hepatik fonksiyon, girişimler, ilaçlar ve gastrointestinal yönetimdeki değişiklikler gözlemlenen artan değere katkıda bulunabilir. ΔCRP için yapılan düzeltme bu belirsizliği azaltır ancak ortadan kaldıramaz.

4.3 Klinik çıkarımlar

3. günde yeniden değerlendirme, klinik açıdan çekici çünkü EN başlamış ancak kümülatif kalorik açlık ve tekrarlanan kesintiler yerleşmeden sonra gerçekleşir. PAB konsantrasyonlarının artmaması, beslenmenin otomatik olarak artırılmasını tetiklememelidir. Bunun yerine, teslim edilen enerji ve protein, gastrointestinal belirtiler, kesinti nedenleri, kontrols inflamasyon, sıvı durumu ve hepatik fonksiyon yapıcı bir gözden geçirmeyi çağrıştırabilir. Keşif amaçlı eşik değeri olan 15.15 mg/L, hipotez üretimi için faydalı olabilir; ancak dışsal validasyon olmadan tedavi eşiği olarak kullanılmamalıdır.

Sonuçlarımız ayrıca beslenme hedefleri ile beslenme yanıtı arasındaki ayrımı pekiştirmektedir. Gerçek dünya kohortları, tamamlanmayan enerji ve protein teslimatını göstermeye devam ederken ( 7 , 8 ), ölçülen enerji gereksinimleri, prediktif denklemlerle tahmin edilenlerden önemli ölçüde farklılık gösterebilir ( 25 , 26 ). Üstelik son randomize kontrollü kanıtlar, rastgele uygulanan erken yüksek dozlu protein sağlanmasını desteklememektedir. EFFORT Protein denemesi, yüksek riskli yoğun bakımdaki hastalarda daha yüksek protein dozunun bir fayda sağlamadığını; PRECISe denemesi, yüksek protein sağlanmasının fonksiyonel iyileşmeyi iyileştirmediğini göstermiş; güncellenmiş bir meta-analiz ise yüksek protein teslimatıyla ilgili belirsizliğin sürdüğünü vurgulamıştır ( 27 , 28 , 29 ). Dolayısıyla dinamik PAB takibi, besin dozunun refleks olarak artırılması yerine bireyselleştirilmiş yeniden değerlendirmeyi desteklemelidir.

4.4 Prediksiyon performansı ve genellenebilirlik

Artırılmış AUC değeri, mNUTRIC tabanlı model (0.065) ile klinik olarak makul yaş-plus-SOFA modeli (0.069) arasında benzerdi ve bu durum prognoz sinyalinin taban şiddet temsiline seçimine karşı dayanıklılığını desteklemektedir. Genişletilmiş kohort da 0.066 artırılmış AUC değerini korumuştur. Bu analizler, karar eğrileri ve bootstrap validasyonuyla birlikte ek prediktif bilginin varlığını desteklemekle birlikte, klinik fayda veya nedenselliği ispatlamamaktadır.

Model, bilinçli olarak Gün 3’e kadar ulaşılabilir değişkenlere dayanmaktaydı ve örtüşen şiddet skorlarını birleştirmekten kaçınılmıştır. Kontrol edilen EN teslimat sistemleri hedeflere ulaşmayı iyileştirebilir ( 30 ) ve beslenme riski ile sonuçlar arasındaki ilişki nüfusa göre farklılık göstermektedir (31–34). Son sentezler, erken EN ve PN’nin karşılaştırmalı etkilerinin klinik bağlama bağlı olduğunu da göstermiştir ( 35 ). Prediksiyon modelleri beslenme alanında giderek daha sık rapor edilmesine rağmen ( 36 ), mevcut model zamansal ve coğrafi dış validasyon, olası kalibrasyon yeniden ayarının değerlendirilmesi ve model rehberliğinde yapılan yeniden değerlendirmenin hastaya odaklanan sonuçları iyileştirip iyileştirmediğine dair değerlendirmeye ihtiyaçmaktadır.

4.5 Güçlü yanlar ve sınırlamalar

Bu çalışmanın güçlü yanları, bileşik sonucun hastalara ait bileşenlerden yeniden oluşturulması, bileşen bazlı analizler, protokole uygun şekilde zamanlanmış seri PAB ve CRP ölçümleri, alana dayalı önceden tanımlanan kovaryatlar, açık alternatif referans modelleri, bireysel VIF raporlaması, doğrusal olmayan spline değerlendirmesi, kapsamlı kalibrasyon değerlendirmeleri, karar eğrisi analizi, bootstrap doğrulaması ve 7. gün PAB seçim kriterini ele alan genişletilmiş kohort analizidir.

Birkaç sınırlama vurgulanmaya değer. Retrospektif tek merkezli tasarım seçim yanlılığını, ölçüm hatasını, artan kafaşlandırmayı ve gösteriye bağlı kafaşlandırmayı kabul eder. Buna ek olarak, ΔPAB sistemik iltihaplanma, sıvı dengesi, hepatik sentez, organ disfonksiyonu ve beslenme maruziyetinden etkilenir; mevcut kovaryatlar bu süreçleri tamamen ayırt edemez. Birincil sonuç, geçerliliği kanıtlanmış altın standart yerine araştırmacı tanımlı bir bileşik sonuçtu. Enerji ve protein bileşenleri ilişkiye en belirgin şekilde katkıda bulunurken, nadir görülen gastrointestinal duraklamalar ve destekleyici PN olayları belirsiz tahminler verdi. Son olarak, seçilen eşikler evrensel tedavi hedefleri olarak yorumlanmamalıdır.

Birincil longitudinal kohort için 7. gün PAB ölçümünün istenmesi, yine seçim veya hayatta kalma yanlılığını içerebilir. Genişletilmiş kohort analizi, bazal/3. gün PAB ölçümleri ve belirlenebilir 7. gün sonuçları olan sekiz hastayı ekledi ve uyumlu tahminler üretti; ancak ölüm geçiren, taburcu edilen veya aktarılan ya da yeterli sonuç belgesi bulunmayan hastaları geri getiremez. 7. gün biyomarker seyirleri, ölçüm erişilebilirliğine bağlıdır. Modeller yalnızca bootstrap iç doğrulamasına tabi tutuldu; iyimserlik düzeltmesi gelişim örneğindeki yanlılığı azaltır ancak ortadan kaldırmaz ve klinik uygulamaya geçmeden önce dış doğrulama ve olası yeniden kalibrasyon gereklidir.

5 Sonuç

Kritik hastalığa yakalanmış ve EN alan yetişkinlerde, daha yüksek bir Gün-3 ΔPAB, araştırmacı tarafından tanımlanan Gün-7 EN yanıtıyla ilişkiliydi ve iki klinik referans modeli ile genişletilmiş hassasiyet kohortunda artan öngörü bilgisi sağladı. Bu dinamik sinyal, tek başına bir beslenme belirci veya tedavi hedefi olarak ele almak yerine, bütünleştirilmiş klinik yeniden değerlendirmeyi tetiklemelidir. Klinik uygulamaya geçmeden önce prospektif çok merkezli dış validasyon gerekmektedir.

Açıklamalar

Veri erişim açıklaması

Çalışmada sunulan özgün katkılar makaleye/Ek malzemeye dahil edilmiştir; daha ileri başvurular ilgili yazar’a yapılabilir.

Ahlak açıklaması

İnsanlar içeren çalışmalar, Xuzhou First People’s Hastanesi Ahlak Komitesi tarafından onaylanmıştır (Onay no. xyyll[2025]131). Çalışmalar yerel mevzuat ve kurumsal gerekliliklere uygun olarak yürütülmüştür. Ahlak komitesi/kurumsal inceleme kurulu, çalışmanın rutin olarak toplanmış, kimliği kaldırılmış klinik veri kullandığı için katılımın yazılı aydınlatılmış onayını ya da katılımcıların yasal velilerinin/akrabelerinin onayını gerektirme yükümlülüğünü muaf tutmuştur.

Yazar katkıları

HW: Veri yönetimi, Biçimsel analiz, Yöntem, İnceleme & düzenleme, Özgün metin. CL: Kavramsal çerçeve, İnceleme & düzenleme, Özgün metin, Yazılım. TD: Özgün metin, Kaynaklar, Görselleştirme, Doğrulama, İnceleme & düzenleme, Yöntem. YZha: Özgün metin, Veri yönetimi, Yöntem, Proje yönetimi, Yazılım. YZhe: Proje yönetimi, İnceleme & düzenleme, Gözetim, Özgün metin.

Finansman

Yazar(lar), bu çalışma ve/veya yayımı için finansal destek alınmadığını beyan etmiştir.

Çıkar çatışması

Yazar(lar), bu çalışmanın, olası bir çıkar çatışması olarak değerlendirilebilecek herhangi bir ticari veya finansal ilişki olmadan yürütüldüğünü beyan etmiştir.

Üretken yapay zeka açıklaması

Yazar(lar), bu makalenin oluşturulmasında Üretken Yapay Zeka’nın kullanılmadığını beyan etmiştir.

Bu makaledeki figürlerle birlikte sağlanan alternatif metinler (alt text) Frontiers tarafından yapay zeka desteğiyle oluşturulmuş olup, mümkün olduğunca yazarların da gözden geçirmesini içeren doğruluğu sağlamak için makul çabalar gösterilmiştir. Herhangi bir sorunu tespit ederseniz, lütfen bizimle iletişime geçin.

Yayıncının notu

Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarların görüşlerini yansıtır ve bağlı oldukları kuruluşların, yayıncının, editörlerin veya hakemlerin görüşlerini mutlaka temsil etmez. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.

Ekleme materyali

Bu makalenin ekleme materyaline çevrimiçi olarak şu adresten ulaşılabilir: https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fnut.2026.1983476/full#supplementary-material

Kısaltmalar

APACHE II, Akut Fizyoloji ve Kronik Sağlık Değerlendirmesi II; AUC, eğri altındaki alan; BMI, kütle indeksi; CI, güven aralığı; CRP, C-reaktif protein; DCA, karar eğrisi analizi; EN, enteral beslenme; ICU, yoğun bakım ünitesi; IQR, çeyrekler arası aralık; mNUTRIC, Yoşum Bakım Ünitesindeki Hastalarda Değiştirilmiş Beslenme Riski; OR, odds oranı; PAB, prealbumin; PN, parenteral beslenme; ROC, alıcı işletim karakteristik eğrisi; SD, standart sapma; SOFA, Sıralı Organ Yetersizliği Değerlendirmesi.

• 1.

  SingerP, PBlaserAR, BergerMM, CalderPC, CasaerM, HiesmayrMet al. Yoğum Bakım Ünitesinde klinik beslenme: ESPEN pratik ve kısmen revize edilmiş kılavuz. Clin Nutr. (2023) 42:1671–89. doi: 10.1016/j.clnu.2023.07.011,

• 2.

  Compher C, Bingham A, McCall M, Patel J, Rice T, Braunschweig C ve ark. Yetişkin kritik bakımdaki hastalarda beslenme desteği tedavisinin sağlanması için yönergeler: Parenteral ve Enteral Beslenme Amerikan Topluluğu. JPEN J Parenter Enteral Nutr. (2022) 46:12–41. doi: 10.1002/jpen.2267,

• 3.

  Preiser JC, Arabi YM, Berger M, Casaer M, McClave S, Montejo-González J ve ark. Yoğun bakım ünitelerinde enteral beslenme: Günlük pratik için 10 uzman önerisi. Crit Care. (2021) 25:424. doi: 10.1186/s13054-021-03847-4,

• 4.

  Wischmeyer PE, Bear DE, Berger M, De Waele E, Gunst J, McClave SA ve ark. Kritik bakımda kişiselleştirilmiş beslenme tedavisi: 10 uzman önerisi. Crit Care. (2023) 27:261. doi: 10.1186/s13054-023-04539-x,

• 5.

  Patel J, Martindale RG, McClave SA. Kritik bakımdaki yetişkinlerde enteral beslemenin verilmesinin güncel gerekçesi. Crit Care Med. (2025) 53:e1481–90. doi: 10.1097/CCM.0000000000006711,

• 6.

  Ramaswamy T, DeWane M, Dashti HS, Lau M, Wischmeyer PE, Nagrebetsky A ve ark. Kritik bakımdaki yetişkinlerde enteral beslenme hakkında dokuz efsane: Bir uzman perspektifi. Adv Nutr. (2025) 16:100345. doi: 10.1016/j.advnut.2024.100345,

• 7.

  Matejovic M, Huet O, Dams K, Elke G, Vaquerizo Alonso C, Csomos A ve ark. Tıbbi beslenme tedavisi ve kritik bakımdaki yetişkinlerde klinik sonuçlar: Çok uluslu, prospektif gözlemsel kohort çalışması (EuroPN). Crit Care. (2022) 26:143. doi: 10.1186/s13054-022-03997-z,

• 8.

  De Waele, E., Leduc, S., Jonckheer, J., Demol, J., Geers, J., Verhelst, C. ve ark. Kritik bakım ünitesinde ve serviste yattıkları sürece kritik hastalarda besinsel yeterlilik, biyokimyasal ve biyofiziksel profil stabillerken hayatta kalmayı destekler: Ayın karanlık yüzü çalışması. Clin Nutr ESPEN. (2025) 69:96–105. doi: 10.1016/j.clnesp.2025.06.053,

• 9.

  Reintam Blaser, A., Deane, A.M., Preiser, J.C., Arabi, Y.M., Jakob, S.M. ve ark. Enteral beslenme intoleransı: tanı ve patofizyolojide güncellemeler. Nutr Clin Pract. (2021) 36:40–9. doi: 10.1002/ncp.10599,

• 10.

  Asrani, V.M., McArthur, C., Bissett, I., McLay, J., Windsor, J.A. ve ark. Kritik hastalarda gastrointestinal bozulma: sıklık, şiddet, risk faktörleri ve sonuçların öngörülü gözlemsel çalışması. Clin Nutr ESPEN. (2026) 73:102944. doi: 10.1016/j.clnesp.2026.102944,

• 11.

  Reintam Blaser, A., Padar, M., Mändul, M., Elke, G., Engel, C., Fischer, K. ve ark. Kritik hastalarda gastrointestinal bozulma skoru (GIDS) geliştirilmesi—öngörülü çok merkezli gözlemsel çalışma (iSOFA çalışması). Clin Nutr. (2021) 40:4932–40. doi: 10.1016/j.clnu.2021.07.015,

• 12.

  Wang, S., He, Y., Yi, J., Sha, L. ve ark. Kritik hastalarda enteral beslenme intoleransının risk faktörleri: güncellenmiş sistematik derleme ve meta-analiz. BMC Gastroenterol. (2025) 25:233. doi: 10.1186/s12876-025-03837-8,

• 13.

  Peng, F., Wang, H., Li, J., Ma, M., Jiang, X., Run, H. ve ark. Kritik hastalarda enteral beslenme intoleransının önlenmesi ve yönetimi için en iyi kanıt özeti. J Clin Nurs. (2024) 33:781–96. doi: 10.1111/jocn.16934,

• 14.

  Evans DC, Corkins MR, Malone A, Miller S, Mogensen K, Guenter P ve ark. Visserel proteinlerin beslenme belirteci olarak kullanımı: Bir ASPEN pozisyon bildirisi. Nutr Clin Pract. (2021) 36:22–8. doi: 10.1002/ncp.10588,

• 15.

  Pardo E, Jabaudon M, Godet T, Pereira B, Morand D, Futier E ve ark. Yoğun bakımdaki hastalarda beslenme desteği etkinliğinin albümin öncesindeki dinamik değerlendirmesi. Clin Nutr. (2024) 43:1343–52. doi: 10.1016/j.clnu.2024.04.015,

• 16.

  Linden MA, Freitas RB, ON T, Teles LOS, Morcillo AM, Ferreira MT, Nogueira RJN. Parenteral beslenme alan yoğun bakımdaki yetişkinlerde transtiretin ve beslenme durumu: Prospektif bir kohort çalışması. Nutrients. (2024) 16:2448. doi: 10.3390/nu16152448,

• 17.

  Seyyedi J, Rooddeghan Z, Mohammadi M, Haghani S, Karimi R. Sürekli ve bolus enterel beslenme yöntemlerinin serum albümin ve albümin öncesi üzerindeki etkisinin karşılaştırılması: Randomize klinik deney. J Health Popul Nutr. (2025) 44:337. doi: 10.1186/s41043-025-01042-7,

• 18.

  Cui N, Tong H, Li Y, Ge Y, Shi Y, Lv P ve ark. Şiddetli ve kritik hastalığı olan COVID-19 hastalarında prognoz tahmininde albümin öncesinin rolü. Am J Trop Med Hyg. (2021) 105:718–26. doi: 10.4269/ajtmh.21-0234,

• 19.

  von Elm E, Altman DG, Egger M, Pocock SJ, Gøtzsche PC, Vandenbroucke JP ve ark. Epidemiyolojide gözlemsel çalışmaların raporlanmasının güçlendirilmesi (STROBE) bildirisi: Gözlemsel çalışmaların raporlanmasına yönelik yönergeler. Ann Intern Med. (2007) 147:573–7. doi: 10.7326/0003-4819-147-8-200710160-00010,

• 20.

  Heyland DK, Dhaliwal R, Jiang X, Day A. Beslenme tedavisinden en fazla yarar gören kritik hastaların belirlenmesi: Yeni bir risk değerlendirme aracının geliştirilmesi ve başlangıç geçerliliği. Crit Care. (2011) 15:R268. doi: 10.1186/cc10546,

• 21.

  Collins GS, Reitsma JB, Altman DG, Moons KG. Bireysel prognoz veya tanı için çok değişkenli bir tahmin modelinin şeffaf biçimde raporlanması (TRIPOD): TRIPOD bildirimi. Ann Intern Med. (2015) 162:55–63. doi: 10.7326/M14-0697,

• 22.

  DeLong ER, DeLong DM, Clarke-Pearson DL İki veya daha fazla ilişkili alıcı işletici eğri alanlarının karşılaştırılması: Parametrik olmayan bir yaklaşım. Biometrics. (1988) 44:837–45. doi: 10.2307/2531595,

• 23.

  Vickers AJ, Elkin EB. Karar eğrisi analizi: Tahmin modellerini değerlendirmek için yeni bir yöntem. Med Decis Mak. (2006) 26:565–74. doi: 10.1177/0272989X06295361,

• 24.

  Ostermann M. Yoğun bakımdaki hastalarda beslenme durumunun laboratuvar değerlendirmesi. Curr Opin Clin Nutr Metab Care. (2025) 28:509–14. doi: 10.1097/MCO.0000000000001165,

• 25.

  Louwaege H, Boeykens K, De Waele E, Beeckman D, Torsy T Dolgu ventilasyon altındaki hastalarda dolaylı kalorimetri ile öngörücü formüller arasındaki metabolik hız ve enerji gereksinimleri: Tam, çok yüksek protein-enerji polimerik formülle: Retrospektif bir çalışma. Clin Nutr ESPEN. (2025) 69:188–95. doi: 10.1016/j.clnesp.2025.07.012,

• 26.

  Watanabe S, Izumino H, Takatani Y, Sutsumi R, Suzuki T, Tatsumi H ve ark. Dolaylı kalorimetriyle yönlendirilen enerji verilmesinin kritik hastalığı olan hastalarda etkileri: sistematik derleme ve meta-analiz. Nutrients. (2024) 16:1452. doi: 10.3390/nu16101452,

• 27.

  Heyland DK, Patel J, Compher C, Rice T, Bear DE, Lee Z ve ark. Yüksek beslenme riski taşıyan kritik hastalığı hastalarda daha yüksek protein dozaminın etkisi (EFFORT Protein): uluslararası, çok merkezli, pragmatik, kayıt tabanlı randomize deney. Lancet. (2023) 401:568–76. doi: 10.1016/S0140-6736(22)02469-2,

• 28.

  Bels JL, Thiessen S, van Gassel RJ, Beishuizen A, De Bie DA, Fraipont V ve ark. Kritik hastalık hastalarında fonksiyonel iyileşme açısından yüksek versus standart protein desteğinin etkisi (PRECISe): Belçika ve Hollanda’da yürütülen, araştırmacı girişimli, çift kör, çok merkezli, paralel gruplu, randomize kontrollü deney. Lancet. (2024) 404:659–69. doi: 10.1016/S0140-6736(24)01304-7,

• 29.

  Lee Z, Dresen E, Lew CC, Bels J, Hill A, Hasan M ve ark. Kritik hastalığı hastalarda yüksek versus düşük protein sağlanması: deney dizilişi analizi içeren randomize kontrollü deneylerin güncellenmiş sistematik derlemesi ve meta-analizi. Crit Care. (2024) 28:15. doi: 10.1186/s13054-023-04783-1,

• 30.

  Kagan I, Hellerman-Itzhaki M, Bendavid I, Statlender L, Fishman G, Wischmeyer P ve ark. Bakım hastalarında kontrollü enteral beslenme: yeni bir yönetim sisteminin randomize klinik deneyi. Clin Nutr. (2023) 42:1602–9. doi: 10.1016/j.clnu.2023.06.018,

• 31.

  Park, Park, S.H., Kim, Y., Lee, G.H., Kim, H.S., Lim, S., ve diğerleri. Değiştirilmiş NUTRIC skoru ile 28 günlük ölüm oranı arasındaki ilişkiye dayalı kritik hastalarda optimal beslenme destek stratejisi: prospektif bir çalışma. Nutrients. (2023) 15:2465. doi: 10.3390/nu15112465,

• 32.

  Wang, N., Wang, M., Jiang, L., Du, B., Zhu, B., Xi, X.M. Kritik hastanedeki değiştirilmiş beslenme riski (mNUTRIC) skoru ile yoğun bakım ünitesindeki klinik sonuçlar arasındaki ilişki: büyük bir prospektif gözlemsel çalışmanın ikincil analizi. BMC Anesthesiol. (2021) 21:220. doi: 10.1186/s12871-021-01439-x,

• 33.

  Prakash, J., Verma, S., Shrivastava, P., Saran, K., Kumari, A., Raj, V. ve diğerleri. Değiştirilmiş NUTRIC skoru kritik hastalarda tüm nedenlere bağlı ölüm oranının bir öngörücüsü: sistematik derleme ve meta-analiz. Indian J Crit Care Med. (2024) 28:495–503. doi: 10.5005/jp-journals-10071-24706,

• 34.

  Leoni, M.L.G., Moschini, E., Beretta, M.,anello, M., Nolli, M. Değiştirilmiş NUTRIC skoru (mNUTRIC) kritik hastalarda COVID-19 hastalarında artmış 28 günlük ölüm oranıyla ilişkilidir: bir öngörü modelinin iç validasyonu. Clin Nutr ESPEN. (2022) 48:202–9. doi: 10.1016/j.clnesp.2022.02.014,

• 35.

  Baik, S.M., Kim, M., Lee, J.G. Kritik hastalarda erken enteral beslenme ile erken parenteral beslenme karşılaştırması: sistematik derleme ve meta-analiz. Nutrients. (2025) 17:10. doi: 10.3390/nu17010010,

• 36.

  Xiao CX, Shi PJ, Luo D, Shi JJ, He MD, Kang C ve diğerleri. Değiştirilmiş hasta kaynaklı öznel küresel değerlendirme temel alan, akciğer kanseri hastalarında beslenme bozukluğu için tahmin modelinin geliştirilmesi ve iç geçerliliğinin değerlendirilmesi. Clin Nutr ESPEN. (2025) 70:394–404. doi: 10.1016/j.clnesp.2025.10.016,

Özet

Anahtar Kelimeler

biyomarker, kritik hastalık, enteral beslenme, beslenme yanıtı, prealbumin, tahmin

Başvuru

Wang H, Lv C, Dong T, Zhao Y ve Zheng Y (2026) Kritik hastalığı yetişkinlerde 7. gün enteral beslenme yanıtına ilişkin serum prealbuminindeki erken değişim, retrospektif kohort çalışması olarak tahmin edici değer katmaktadır. Front. Nutr. 13:1983476. doi: 10.3389/fnut.2026.1983476

Müracat Tarihi

31 Ağustos 2026

Güncelleme Tarihi

17 Ekim 2026

Kabul Tarihi

22 Ekim 2026

Yayın Tarihi

11 Kasım 2026

13 – 2026

Mitesh Patel, Marwadi Üniversitesi, Hindistan

Zhenhua Zeng, Southern Medical University, Çin

Ilker Ilhanli, Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Türkiye

© 2026 Wang, Lv, Dong, Zhao ve Zheng.

Bu makale, Creative Commons Atıf Lisansı (CC BY) koşulları altında erişime açık olarak dağıtılmıştır. Orijinal yazar(lar)ın ve telif hakkı sahibinin(lerin) atıf edilmesi ve bu dergideki orijinal yayının kabul edilen akademik uygulamalar doğrultusunda gösterilmesi şartıyla, diğer ortamlarda kullanım, dağıtım veya çoğaltma uygun görülmektedir. Bu koşullara uymayan herhangi bir kullanım, dağıtım veya çoğaltma uygun görülmemektedir.

*İletişim: Yuqian Zheng, zhengyuqian_xz@163.com

Bu makalede ifade edilen tüm iddialar yalnızca yazarlara aittir ve bağlı oldukları kuruluşların, ya da yayıncının, editörlerin ve değerlendirilenlerin görüşlerini kesin olarak yansıtmaz. Bu makalede değerlendirilebilecek herhangi bir ürün veya üreticisinin yapabileceği herhangi bir iddia, yayıncı tarafından garanti edilmez veya desteklenmez.